تقدیرم این بود که بری، من باشمو خاطره هام من باشموغصه و درد، یه بغض تلخی تو صدام تو رفتی و خاطره هات، دارن عذابم میکنن تو رفتی و طرز نگات، شبونه خوابم میکنن تو اولین کسی بودی، که عاشق صداش شدم یه بهتره بگم که من، اسیر خندههاش شدم من یه روزی تو خلوتم، غرق تبسمت شدم تو مثل دریا بودیو، غرق تلاطمت شدم یه حرمتی داشتی که من، میسوختم از حرم نگات میترسیدم نگات کنم، زل بزنم به اون چشات یا که جسارت کنمو، بهت بگم دوستت دارم یا لااقل با حرف خوب، خنده رو لبهات بکارم بعد تو هرشب و سحر، زل می زنم به پنجره به خاطر اینکه صدام، تا اوج آسمون بره چرا شکستم عهدمو، چرا من عاشقت شدم قرار نبوده تا ابد، به هیچکسی اینو بگم بعد تو بغض من شکست، بعد تو دیدنی شدم قصهم پیچیده توی شهر، کلی شنیدنی شدم بعد تو و اون شب تلخ، خیلی غرور من شکست یه چیزی مثل کوه غم، اومد میون دل نشست این کوچههای خاکیو، خیابونای سوت و کور تموم خاطراتمو دوباره میکنم مرور حالا منو شبو سکوت، یه قلب سرد پاپتی
مى خواهى بروى ؟ بهانه مى خواهى ؟ بگذار که من ، خود ، بهانه را دستت دهم ! برو و به هركسی که پرسيد بگو :
لجوج بود ،،،
هميشه سرسختانه عاشق بود !
... ... بگو فرياد مى كرد ،،،
همه جا فرياد مى كرد فقط مرا مى خواهد ! بگو دروغ مى گفت ،،،
مى گفت هرگز ناراحتم نكردى ! بگو درگير بود ،،،
هميشه درگير افسون نگاهم بود ! بگو هیچوقت نخواست ،،،
نخواست كسى جز من در دلش خانه كند ! اينهمه بهانه برايت آوردم ،،، کافی نیست ؟
حالا دیگر برو
سر گشته اي به ساحل دريا، نزديك يك صدف، سنگي فتاده ديد و گمان برد گوهر است ! *** گوهر نبود - اگر چه - ولي در نهاد او، چيزي نهفته بود، كه مي گفت ، از سنگ بهتر است ! *** جان مايه اي به روشني نور، عشق، شعر، از سنگ مي دميد ! انگار دل بود ! مي تپيد ! اما چراغ آينه اش در غبار بود ! *** دستي بر او گشود و غبار از رخش زدود، خود را به او نمود . آئينه نيز روي خوش آشنا بديد با صدا اميد، ديده در او بست صد گونه نقش تازه از آن چهره آفريد، در سينه هر چه داشت به آن رهگذر سپرد سنگين دل، از صداقت آئينه يكه خورد ! آئينه را شكست
دوست دارم درمیان آنهایی که آرزو و هدفی دارندو برای تحقق آن می کوشند کوچکترین باشم تا در میان آنها که نه آرزو و هدفی دارندونه تلاش برای تحقق آن بزرگترین باشم... سلام سلام سلام یه سلام گرم تو این هوای سرد به همه عزیزانی که امروز تولدشونه همیشه گفتم و بازم میگم که همه دوستامو فوق العاده دوست دارم امیدوارم موفق باشین و امروز از بهترین روزای عمرتون باشه داشتن یه دوست خوب توی یه دنیای بد مثل خوردن یه فنجون چای گرم توی یه هوای سرده درسته هوارو گرم نمیکنه ولی آدمو دلگرم میکنه تصور کنید : اگر قرار بود هرکس به اندازه دانش خود حرف بزند چه سکوتی بردنیا حاکم می شد... کیسه کوچک چایی تمام عمر دلباخته ی لیوان بود ولی هربار که حرف دلش را می زد صدایش در اب جوش می سوخت..
زمستان تمام شد و کلاغ مرد!
اما بچههاش نجات پیدا کردند و گفتند:
آخی، خوب شد مرد, راحت شدیم از این غذای تکراری!
این است واقعیت تلخ روزگار ما!!!
و به آسانی یک گریه گذشت.
کودکی را دیدم که دلش غمگین بود و بدنبال عروسک می گشت.
تا که در رویاها
همه دار و ندارش،
قلک بی اعتبارش و دل خسته و زارش
همه را بی منت، به عروسک بخشد
غافل از آینده.
***
زندگی فلسفه ای بیش نبود
که در آن بیزاری، رهنمای همه یاران شده بود
و محبت، افسوس.
من خودم را دیدم، آن زمانی که دلم سوخته بود
و تو را می دیدم، بی خبر از من و غمهای دلم
و تو آن عصیانگر،
که نماد همه خوبان شده بود!!
و سخن از غم یاران می گفت
واپسین لحظه دیدار عجیب
خود نصیحت گوی، من دیوانه شدی
سخن از بی مهری!!
تو که خود می گفتی
خسته از هرچه نصیحت شده ای.
***
حیف از بازی ایام،
دریغ از تکرار
| Design By : Pichak |
دانشجوی ترم آخرمدیریت جهانگردی بودم که
دیگه از دست این درسا واستادا ومخصوصا استاد ....
دیگه طاقت نیاوردمو
خودمو زدم به کوچه علی چپ
اما حالا دیگه فارغ التحصیل شدم ولی
از کوچه علی چپ بخاطر بروبچه های خوبش خوشم اومد و موندگار شدم
خوش اومدی دوست من
